Yes, I can | Yes, You can

Nathalie was net terug uit het perslokaal van de Ironman in Nieuw-Zeeland en had de organisatie over mijn project ingelicht in de hoop dat die er aandacht aan zou besteden. De week ervoor was dat gelukt met een vermelding in de wedstrijdbrochure van de Ironman in Maleisië. Vijftien Ironmans, had ze gezegd, het telwoord beklemtonend, alsof ze ter plekke onder de indruk was geraakt van het aantal. De persverantwoordelijke was dat minder. Er had zich net een Texaan bij hem aangemeld die van plan was om in één jaar achttien volledige triatlons af te werken. Achttien!
Ik voelde mijn maag keren, niet door de scherpe bocht die net op onze weg lag, maar door de gevolgen van Nathalies woorden. Exact kon ik ze nog niet overzien, maar ze waren ongetwijfeld verschrikkelijk. Tien minuten zaten we zwijgend naast elkaar in de wagen. Het gros van die stilte heb ik gevuld met de gedachte dat het onmogelijk was wat ze zei, dat ze me op stang probeerde te jagen met een flauwe grap. Eens de ontkenningsfase achter de rug, doorbrak ik de stilte: 'Dan doe ik er twintig'. Negentien volstond, maar dat was zo'n lelijk en hoekig getal.        
(Yes, I can, p 25 )

Ik denk niet dat ze in Egypte al van triatlon gehoord hebben. Maar zonder het zelf te weten toonden ze eeuwen geleden al hoe de voorbereiding op een Ironman er moet uitzien. Of hoe een deelnemer aan Factor 100 zich moet voorbereiden op Alpe D’Huez of de halve marathon van Brussel. Het geheim zit in de piramide.
Veel kans dat jullie zijn zoals ik. De sportieve uitdaging is de rode lap en zelf zijn we de stier. Ik heb in mijn sportcarrière al veel coaches versleten en ik beken dat ik niet altijd een goede leerling was. Maar dit heb ik intussen wel onthouden: er naar toe stormen is geen goed idee. Verstandig trainen is een piramide bouwen zoals Toetanchamon en zijn slaven deden.
Eerst moet je de onderste trap leggen. Als die basis niet stevig genoeg is, stuikt alles in elkaar. Die basis leg je door te sporten aan een heel lage hartslag. Sommige beginnende lopers vinden dat best frustrerend, want ze mogen niet boven een bepaalde hartslag komen en hebben het gevoel dat ze kruipen. Maar anderen vinden het leuk. Ze ontdekken dat je kan sporten zonder af te zien. En het blijkt nog verstandig ook!     
(Yes, you can, p 27)